Διαδρομές Ορειβατική Ταξιαρχία Αιανής

   Ανάβαση στην Ουρνοφωλιά Πιερίων 11.2.01

Ακολουθήσαμε μετά το χωματόδρομο, χαιρετίζοντας δύο εξοχικά. Μια ψιλή, επίμονη βροχή μας πίεζε, αλλά υποκρινόμασταν ότι δεν την είχαμε αντιληφθεί. Ψάχνοντας το παλιό μονοπάτι βγήκαμε από το δρόμο. Ο οδηγός μας έχασε «τουν τουρό», καθώς το μέρος είχε «ντυθεί» πολύ και επιπλέον η γης άσπριζε πού και πού από το χιόνι. Καθίσαμε για λίγο σε ένα άλλο εξοχικό, για να φάμε αλλά περισσότερο για να κρυφτούμε από τον δυνατό και κρύο Λεβάντε, που μας έδερνε με νιφάδες χοντρού χιονιού, σαν χαλάζι -από κει και το όνομα του χωριού Παλιογράτσανο; Ένας Αλβανός είχε ζωγραφίσει με μολύβι στα κλειστά παραθυρόφυλλα τις ερωτικές του οπτασίες, όπως οι πρωτόγονοι στα βράχια των σπηλαίων.



Ο Γιώργος Μπουρνιώτης μετριέται με τη γωνία της καλύβας του Χαρίση Μύρου στη θέση Σέρφι Παλιογράτσανου, ενώ πίσω του απλώνεται το πυκνό δάσος των Πιερίων. Πάνω δεξιά μέσα στην ομίχλη κρύβεται η Ουρνοφωλιά.


Ο σύλλογός μας Ορειβατική Ταξιαρχία Αιανής είχε προγραμματίσει να πεζοπορήσει από το Βελβεντό στην κορυφή Φλάμπουρο των Πιερίων αλλά απρόβλεπτοι λόγοι άλλαξαν την πορεία. Έτσι χαράξαμε μια νέα διαδρομή, από το χωριό Παλιογράτσανο ως το ύψωμα Σαμάρι, με τη βοήθεια του παλιού ορειβάτη και γυμναστή Ηλία Παπαγεωργίου από το Βελβεντό. Με το αυτοκίνητο από το Βελβεντό φτάσαμε σε 10΄ στο ορεινό χωριό Παλιογράτσανο (σλ. grad =χαλάζι).

Ο Ηλίας ανέλαβε οδηγός μας. Γνώριζε τα μέρη από μικρό παιδί αλλά είχε χρόνια να τα περπατήσει. Πιάσαμε ένα καλιγωμένο, φαρδύ μονοπάτι, το οποίο χρησιμοποιούσαν παλιά οι κυρατζήδες της Κατερίνης, όταν επισκέπτονταν την αγορά των Σερβίων. Σταματήσαμε για λίγο στην πέτρινη καλύβα του Χαρίση Μύρου, όπου ο ένας της τοίχος είναι φυσικός βράχος.


Ο Γιώργος Μπουρνιώτης και ο Θανάσης Καλλιανιώτης από τη Αιανή ποζάρουν στην κορυφή της Ουρνοφωλιάς, ενώ κάτω απλώνεται το δάσος των Πιερίων. Στο βάθος η τεχνητή λίμνη Πολυφύτου.

Ηλίας Παπαγεωργίου, Θανάσης Καλλιανιώτης και Γιώργος Μπουρνιώτης λίγο πριν την αναρρίχηση στα βράχια της Ουρνοφωλιάς, που ορθώνεται προς τα δεξιά. Πάνω η ομίχλη στεφανώνει με πείσμα τις κορυφές.


Το βουνό ντρέπονταν και κρύβονταν. Αποφασίσαμε να αναρριχηθούμε στην «Ουρνουφουλιά», για την οποία μάθαμε ότι εκτός από φωλιές όρνιων διέθετε και μια τρύπα με μόνιμο πάγο. Πατώντας πάνω στις κοτρώνες και το χιόνι πιάσαμε μέσα από αραιά δέντρα την απότομη πλαγιά, για να προστατευθούμε από τυχόν πτώσεις ασβεστολίθων και από το εκδικητικό αερόχιονο. Η ώρα είχε περάσει και καμιά κορυφή δεν φαίνονταν. Αφού απολαύσαμε την εξαίρετη θέα, στρίψαμε, λοιπόν, ανατολικά και μπήκαμε στο πυκνό δάσος, διασχίζοντας με δυσκολία το παχύ χιόνι.

Όταν αντικρίσαμε το ύψωμα Δερβένι, προσανατολιστήκαμε. Βρήκαμε το μονοπάτι και κατηφορίσαμε γρήγορα και μαλακά το δρόμο του γυρισμού. Γυρίσαμε στο Παλιογράτσανο από έναν χωματόδρομο, για να δούμε μιαν άλλη όψη του τοπίου.

Ήταν μια σχετικά διαδρομή άγνωστη με κάποιες αναρριχητικές συγκινήσεις. Άραγε στις συζητήσεις του δήμου Βελβεντού, που τελευταία πυκνώνουν για την αξιοποίηση των Πιερίων, είναι γνωστή αυτή η ορειβατική πλευρά των Πιερίων, καθώς και η παραδοσιακότητα του μισοεγκατελειμμένου Παλιογράτσανου;


© Copyright Oreivatein 1997-2017 - All rights reserved