Διαδρομές Ορειβατική Ταξιαρχία Αιανής

   Ανάβαση σε Γκαμήλα (2.497 μ.) και Δρακόλιμνη Πίνδου

Σάββατο πρωί, 1 Ιούλη ξεκίνησε ο Σύλλογός μας "Ορειβατική Ταξιαρχία" από το χωριό μας Αιανή. Φτάσαμε στο μικρό Πάπιγκο, ένα εξαιρετικά προσεγμένο παραδοσιακό χωριό, σε 3 περίπου ώρες, αφού κάναμε ένα δίλεπτο μπάνιο στον παγωμένο Βοϊδομάτη. Ανεβήκαμε στο καταφύγιο της Αστράκας (1950 μ.) σε 2:15΄, μια γρήγορη διαδρομή μέσα στον ήλιο, όπου κοιμηθήκαμε, αφού γνωριστήκαμε με τα άλλα παιδιά από Πάτρα, Αρτα κ.α. που ήταν εκεί. Η Αστράκα με τις χιονούρες της δέσποζε στα ανατολικά και την απολαμβάναμε καθώς σκεπάζονταν σιγά σιγά με ομίχλη.

Κυριακή πρωί στις 6 κινήσαμε για την κορυφή, με οδηγό το Μήτσο Κασκαούτη από την Πάτρα, έναν πολύ γερό ορειβάτη με τον οποίο γνωριστήκαμε στο καταφύγιο. Φτάσαμε στην κορυφή πάλι σε 2:15΄ κι απολαύσαμε την ολοκάθαρη θέα. Μια μικρόσωμη οχιά που είχαμε βρει μέσα στο μονοπάτι στα 2.000 μ. ήταν μια μεγάλη έκπληξη, όπως κι ένας λαγός στο ίδιο υψόμετρο, τον οποίο κυνήγησε για λίγο το κυνηγόσκυλο που μας ακολούθησε από το καταφύγιο.


Θανάσης Καλλιανιώτης, Ανάργυρος Φτάκας και Γιώργος Μπουρνιώτης στη Γκαμήλα (2.497 μ.) την 2η Ιούλη 2000.

Οι Ανάργυρος Φτάκας και Γιώργος Μπουρνιώτης συνομιλούν με Αλβανό ποιμένα ανηφορίζοντας προς το καταφύγιο της Αστράκας την 1η Ιούλη 2000.


Κατεβήκαμε στη Λάκκα του Τσουμάνη και στρίψαμε για τη Δρακόλιμνη, την οποία πιάσαμε σε 35΄. Λουστήκαμε στα νερά της και φύγαμε αμέσως για το καταφύγιο. Από κει κατηφορίσαμε γρήγορα στο χωριό και, μετά από "μια βουτιά" στις δυο τεχνητές "μπάρες" κάτω από το χωριό, πήραμε το δρόμο της επιστροφής. Φτάσαμε στην Αιανή το δειλινό, κουρασμένοι και καμμένοι από τον ήλιο. Ένα ακόμα βουνό προστέθηκε όμως στο "αρχείο" του Συλλόγου μας.

   
Ανάβαση στον Άθωνα (2033 m.), 15 & 16 Ιούνη 2000: ένα βουνό μόνο για άντρες!

Ξεκινήσαμε από Ουρανούπολη την Πέμπτη 15.6.00 στις 9.45΄ με το καράβι, αφού ένα μήνα νωρίτερα είχαμε καταθέσει τα στοιχεία μας στο αγιορείτικο γραφείο της Θεσσαλονίκης. Ήμασταν τρεις της Ορεβατικής Ταξιαρχίας Αιανής κι άλλοι τέσσερις από την ομάδα Βελβεντού «Φίλοι του Αγίου Όρους». Όταν φτάσαμε στο λιμανάκι της Δάφνης, αλλάξαμε καράβι και συνεχίσαμε ως την ερημική ακτή «Κλέφτικο» όπου αποβιβαστήκαμε στις 2 μ.μ. Ο ήλιος μας χτυπούσε εκδικητικά με τους 38 βαθμούς του, καθώς ανεβαίναμε προς την «Κερασιά», μια ανηφορική διαδρομή, στην αρχή στρωμένη με τσιμεντένια σκαλοπάτια, μετά παλιά καλντερίμια κι ύστερα χωμάτινο μονοπάτι.

Κατά τις 5 μ.μ. ξεκουραστήκαμε, ήπιαμε νερό και ψιλοτσιμπήσαμε στο «Σταυρό», όπου περνάει το μονοπάτι που συνδέει τη Μεγίστη Λαύρα με τη Σκήτη Αγίας Αννας. Ο φλογερός ήλιος μας ταλαιπώρησε ώσπου να φτάσουμε στην εκκλησία –καταφύγιο της Παναγίας στα 1500 μ. Βαρύτερο πρόβλημα ήταν τα «νταβάνια», οι αλογόμυγες ή οίστροι, που μας επιτίθονταν ομαδικώς κι ασταμάτητα, μυρίζοντας προφανώς ορειβατικό ιδρώτα από πολύ μακρυά. Κόψαμε κλαδιά και τα χρησιμοποιήσαμε ως ουρές ζώων για να γλυτώσουμε!



Πρωί στις 5.30΄ ξεκινήσαμε για την κορυφή, όπου φτάσαμε σε μια ώρα. Η ατμόσφαιρα ήταν θολή και δε βλέπαμε μακρυά. Ψιλοφάγαμε και πιάσαμε τον κατήφορο ως τη Σκήτη της Αγιας Αννας, όπου ξεκούραση για δυο ώρες. Εδώ η ομάδα χωρίστηκε στα δυό. Εμείς της «Ταξιαρχίας» κατηφορίσαμε και καταυλιστήκαμε το απόγευμα σε μια ερημική παραλία της μονής Παύλου, όπου ρίξαμε μπετονιές για ψάρια. Η βροχή, που άρχισε σε λίγο, μας ανάγκασε να καταφύγουμε στον ταρσανά, όπου κοιμηθήκαμε σε μια τσιμεντένια βεράντα.

Την άλλη μέρα, 17.6.00, το μεσημέρι πήραμε το καράβι για Δάφνη, σκαντζάραμε βαποράκι εκεί και φτάσαμε στις 2 μ.μ. περίπου στην Ουρανούπολη. Σε 5 ώρες γυρίσαμε πίσω στο χωριό μας Αιανή Κοζάνης.

Ήταν μια ανάβαση και κατάβαση μεγάλη, γερή και γρήγορη, τέτοια που ταιριάζει στην «Ταξιαρχία» μας. Εντύπωση μεγάλη, εκτός από τους πολλούς ξένους εργάτες, μας έκαναν τα πληθωρικά σκουπίδια, όχι μόνο των ορειβατών –περιηγητών αλλά και των μοναστηριών. Πότε θα λύσουν αυτό το τεράστιο πρόβλημα;

   Ανάβαση - αναρρίχηση στο Μπούρινο, 22.1.00

Το χιόνι στο Μπούρινο έπεσε εδώ και καιρό και δεν είχε "σηκωθεί" σχεδόν καθόλου. Εμείς, τα πέντε ιδρυτικά μέλη της Ορειβατικής Ταξιαρχίας Αιανής, συλλόγου που η κατοχύρωση της ίδρυσής του αναμένεται εντός της βδομάδας, αποφασίσαμε να επιχειρήσουμε την ανάβαση του βουνού από την ανατολική του πλευρά, όπως συνήθως πράττουμε. Αφήσαμε το "αγροτικό" στο Μουσείο Μακεδονικού Αγώνα, κοντά στο χωριό Χρώμιο και πιάσαμε την ανηφόρα, μ΄ έναν κρύο αέρα από τα πλάγια, μ΄ έναν δυνατό ήλιο από πάνω και μ΄ ένα βαθύ χιόνι από κάτω.

Ανεβήκαμε τη βόρεια πλευρά του "Παλιμουνάστηρου" βουλιάζοντας μέσα στο μαλακό χιόνι. Όταν φτάσαμε στον αυχένα, που οι Χρωμιώτες ονομάζουν "Κουρουμπλιάς του σέλουμα" σταματήσαμε λίγο, για να μελετήσουμε τα βορινά λούκια του Ντρισινίκου, της κορυφής δηλαδή του Μπούρινου (υψ. 1866). Το κεντρικό λούκι το είχαμε καταρριχηθεί δυο από μας οι Ανάργυρος και Θανάσης στις αρχές του ΄94, χωρίς κανένα εξοπλισμό και δεν μας ενδιέφερε να το ανεβούμε θεωρώντας το εύκολο! Κατηφορίσαμε από το σέλωμα, πατώντας πάνω σε, παγωμένο τις περισσότερες φορές, χιόνι. Ο Αργύρης έμεινε πίσω για να συντονίζει την επιχείρηση, ενώ εμείς συνεχίσαμε ώσπου πιάσαμε την πρώτη πλαγιά. Παρόλο το φτωχό εξοπλισμό μας (ορειβατικά πιολέ και παλιά κραμπόν) ανεβαίναμε γρήγορα. Κατηφορίσαμε λιγάκι και σε λίγο πιάσαμε ένα δεύτερο λούκι, μικτό με χιόνι και βράχο. Ο Ανάργυρος κι ο Κώστας συνέχισαν την αναρρίχηση, ενώ εγώ έμεινα για να βοηθήσω το Γιώργο, που έπαθε κράμπα. Αυτός όμως δυσανασχέτησε με το βοηθητικό σκοινί που τον έρριξα και δεν το δέχτηκε. Αφού επόπτευσα λιγάκι την ανάβασή του και βλέποντας ότι οι άλλοι δυο είχαν ανεβεί στην κορυφή, αναρριχήθηκα σε μια βράχινη σχισμή κι έστριψα αριστερά σε άλλο λούκι.

Μόλις άφησα το βράχο, το χιόνι έφτασε ως τη μέση μου. Έστριψα δεξιά και συνέχισα την αναρρίχηση πάλι από το βράχο. Ευτυχώς πενήντα μέτρα πιο πάνω το χιόνι ήταν ρηχό και ξαναμπήκα στο λούκι.

   


Στην κορυφή συναντήσαμε το γιατρό Παπαθανασίου, μέλος του ΣΕΟ Κοζάνης, που μόλις είχε ανεβεί. Φάγαμε μέσα σε παγωμένες ριπές του αέρα. Οι Ανάργυρος και Κώστας δεν έμειναν πολύ κοντά μας, γιατί είχαν βραχεί, και ξεκίνησαν "του σκοτωμού" για πίσω, κατηφορίζοντας την ανατολική πλευρά της κορυφής. Ο Γιώργος κι εγώ κατεβήκαμε μαζί, παίρνοντας μαζί μας και τον Αργύρη. Φτάσαμε στο αυτοκίνητο το δειλινό.

Ήταν μια πολύωρη ανάβαση, γιατί πηγαίναμε σιγά κι επειδή είχαμε ξεκινήσει αργά. Αυτό το κακοτράχαλο βουνό δεν σε δίνει καθόλου μέρος να πατήσεις και το χιόνι έφτανε ως τη μέση στα "ανεμοσούργια"!

Σκοπεύουμε στο άμεσο μέλλον να ανοίξουμε και σηματοδοτήσουμε ένα μονοπάτι απ΄ αυτήν την άγνωστη σε πολλούς πλευρά του Μπούρινου. όλη η ιστορία (αναχώρηση από την Αιανή κι επιστροφή) κράτησε 8 ώρες. Τα λούκια τα ανεβήκαμε σε 1,5 ώρα.


© Copyright Oreivatein 1997-2017 - All rights reserved