Διαδρομές Ορειβατική Ταξιαρχία Αιανής

   Το φαράγγι «Χάντακας» Αιανής


Οι παππούδες μας μάθαιναν να κολυμπούν στα «βιρά» (σλ. vir = ρουφήχτρα) του Χάντακα, ενός άγριου φαραγγιού, που κρύβεται 2 χμ. ΒΒΑ της Αιανής. Κι εμείς εκεί κολυμπούσαμε, μαθητές του δημοτικού και γυμνασιόπαιδες στη δεκαετία του ΄70, πριν αποκτήσουν τα χωριά υπονόμους. Στις σαθρές ασβεστολιθικές ορθοπλαγιές του Χάντακα σκαρφάλωναν για περιστέρια πρωτόγονοι νεαροί κυνηγοί του χωριού.

Εδώ και δυο δεκαετίες επισκέπτονται την περιοχή μόνο τσομπαναραίοι, που κόβουν χωρίς αιδώ τις γκορτσιές και καίνε τα πουρνάρια για βοσκοτόπια και κυνηγοί ψάχνοντας για θηράματα. Και, βέβαια, εμείς τα μέλη της Ορειβατικής Ταξιαρχίας. Στο χώρο ζει ένα ζευγάρι τεράστιων μπούφων, το οποίο παρατηρούμε εδώ κι εφτά χρόνια.


Ο εξαιρετικής ομορφιάς καταρράκτης "Τρανό Καζάνι" ή "Μεγάλη Σουβάλα" σε περυσινή φωτογραφία (13.2.00). Φέτος δεν έχει σταγόνα νερό.

Ο Θανάσης Καλλιανιώτης χαρτογραφεί. Πίσω δεξιά τα μπάζα της γεώτρησης του νερού και πίσω αριστερά ο αρχιαολογικός χώρος της "πόλεως Αιανής"

Η φωλιά του μπόφου με τα τρία αυγά του. Το πουλί αυτό ζεί εκεί εδώ και τουλάχιστον 7 χρόνια

Χαρτογράφημα

Κυριακή πρωί αποφασίσαμε να επισκεφτούμε το Χάντακα προς χαρτογράφηση. Σε 20΄ από την Αιανή προσεγγίσαμε την άσχημη γέφυρα του λάκκου. Αρχίσαμε να κατεβαίνουμε από τα αριστερά το γεμάτο σκουπίδια ρέμα, στην κοίτη του οποίου έτρεχε λίγο νερό. Μετά από 100 μέτρα καταρριχηθήκαμε και περάσαμε στην απέναντι πλευρά. Πλησιάσαμε το «βιρό», στον αμμώδη πυθμένα του οποίου χάνονταν το νερό. Γιατί; Έφταιξε ο σεισμός του 1995 ή η διπλανή γεώτρηση;

Τραβερσάροντας την επικίνδυνη πλαγιά, μέσα από κέδρους, παλιούρια και πουρνάρια κατεβήκαμε στη «Μικρή Σουρβάλα» (σλ. survati = πέφτω), έναν καταρράκτη 8 μέτρων με το βιρό του, αλλά χωρίς σταγόνα νερό. Από κει μέσα από την ξερή κοίτη, τα πλατάνια και τις φοβερές ορθοπλαγιές πλησιάσαμε την επιβλητική «Μιγάλη Σουρβάλα», της οποίας ο 13μετρος καταρράκτης νοσταλγούσε το χαμένο του νερό.

Πουλιά κελαηδούσαν, κόρακες, ενώ ακούγονταν τα λαρρυγγίσματα ενός τζομπάνου κάπου κοντά. Ακούσαμε και τη φωνή του μπούφου, που νομίζαμε ότι είχε χαθεί. Με μια μικρή αναρρίχηση προσεγγίσαμε τη φωλιά του. Παραλίγο να χτυπήσει τα πρόσωπά μας το θηλυκό, καθώς φτερούγισε μακριά. Δεν πειράξαμε τα τρία αυγά της φωλιάς και πήραμε το δρόμο του γυρισμού.

Άραγε πότε θα πειστεί η δημοτική εξουσία του χωριού να αξιοποιηθεί το καταπληκτικό αυτό φαράγγι, καθαρίζοντας την περιοχή από τα σκουπίδια που πετάει ο καθένας και κατασκευάζοντας ένα μονοπάτι που θα πολιορκεί το μικρό αυτό σε μήκος (250 μ.) φαράγγι;



© Copyright Oreivatein 1997-2017 - All rights reserved