Λύκαιο  


Μυθολογία

Το Λύκαιον ήταν για τους πληθυσμούς που κατοικούσαν στους πρόποδες του βουνού όρος ιερό. Η δε κορφή του ελέγετο "Ιερά". Ητο ο Όλυμπος της Αρκαδίας.

Αντίθετα με τους ισχυρισμούς των Κρητών οι Αρκάδες έλεγαν οτι ο Δίας γεννήθηκε στο όρος αυτό, οπου τον ανέθρεψαν οι Νύμφες Θεισόα, Νέδα και Αγνώ.

Η κορφή του Λυκαίου δεν είναι ψηλή αλλά τα κοντά σ΄αυτήν βουνά ειναι με τέτοιο τρόπο διευθετημένα ώστε απο την κορφή δεν υπάρχει τίποτα που να παρεμποδίζει την θέα. Ετσι η κορφή που είναι βραχώδης, καθ΄όλην την διάρκεια της ημέρας φωτίζεται απο τον ήλιο. Στην κορφή υπήρχε ενας χωμάτινος σωρός "ο βωμός του Λυκαίου Διός" και γύρω απο τον σωρό υπήραν δύο κίονες που πάνω σ΄αυτούς έστεκαν δύο αετοί με το βλέμμα τους στραμμένο προς την μεριά του ανατέλλοντος ηλίου. Ελεγαν δε οτι οι άνθρωποι και τα ζώα που έμπαιναν στο ιερό αυτό δεν έριχναν σκιά στο έδαφος.

Λατρευόταν ο Διας στο βουνό αυτό ως ο θεός του ουράνιου φωτός.

Αυτο επιβεβαιώνεται ίσως και απ΄την ετυμολογία της λέξεως. Οι Αρκάδες σε μια λαθεμένη αντίληψη μεταξύ της λέξεως Λύκαιος (φώς) και της λέξης λύκος δημιούργησαν φανταστικές ιστορίες όπως του Λυκάωνα του πρώτου βασιλιά των Αρκάδων που μεταμορφώθηκε σε λύκο.

Στο όρος Λύκαιο ετιμάτο και ο θεός Παν ο οποίος σ΄ενα σπήλαιο του βουνού ερωτροπούσε με την Σελήνη. Η φήμη για την ερωτική του σχέση με την Σελήνη, ήταν ποιό γνωστή απ΄αυτή του Ενδυμίωνα (Γκιώνα).

Ο Πάν λατρεύετο και σ΄άλλα βουνα της Αρκαδίας στο Μαίναλο, στη Κυλλήνη και γενικά σ΄όλα τα Αρκαδικά βουνά και ήταν ένας απο τους μεγαλύτερους θεούς της περιοχής.



© Copyright Oreivatein 1997-2017 - All rights reserved