Τι έγινε στο Dhaulagiri next


Dhaulagiri Movie1 Movie2

1. Το βουνό
2. Εξορμήσεις για εγκλιματισμό

Στη Σανσκριτική διάλεκτο, Dhualagiri σημαίνει "Λευκό Ορος". Στα 8.167 μ. είναι το έβδομο κατά σειρά ύψους βουνό στον κόσμο. Μετά την πρώτη αναγνώριση από τους Γάλλους το 1950 και τις πολλαπλές προσπάθειες να φτάσουν στην κορυφογραμμή της Δυτικής Κορφής εκμεταλλευόμενοι ένα φυσικό χαρακτηριστικό γνώρισμα της πλάγιας που είχε βαφτισθεί "αχλάδι" το βoυνό αναρριχήθηκε μέσω της Βορειοανατολικής κορυφογραμμής. Η προσπάθεια αυτή δεν πραγματοποιήθηκε χωρίς διαμάχες τη δεδομένη χρονική στιγμή, καθώς η βασική Ελβετική αποστολή χρησιμοποίησε ένα ελαφρύ αεροσκάφος για τον εφοδιασμό τροφίμων και εξοπλισμού στο Β.Α. διάσελο στα 5.700 μ.

Ένας εκπληκτικός αριθμός διαφορετικών διαδρομών έχουν πια αναρριχηθεί στις πλαγιές του βουνού, μερικές από τις οποίες αρκετά δύσκολες και οι περισσότερες ακόμα και σήμερα δεν έχουν επαναληφθεί. Η πρώτη ανάβαση στο Dhaulagiri έγινε στις 13 Μαΐου 1950 από τους Ελβετούς Κ. Diemberger και Α. Schelbert. Ήδη από το 1949 μετά την αεροφωτογράφηση του βουνού, πολλές ήταν οι αποστολές που προσπάθησαν να το κατακτήσουν. πέρασαν πάνω από δέκα χρόνια όταν τον Μάιο του 1960 πρώτοι κατάφεραν να πατήσουν την κορυφή οι άντρες μιας ελβετικής ομάδας με επικεφαλής τον Max Aizelin. Τη διαδρομή των Ελβετών ακολούθησαν τριάντα οκτώ χρόνια αργότερα και τα μέλη της ελληνικής αποστολής που όμως δεν ήταν γραφτό να ολοκληρώσουν την προσπάθεια. Άλλωστε μέσα σ αυτά τα τριάντα οκτώ χρόνια το Νταουλαγκίρι κράτησε κοντά του σαράντα επτά ορειβάτες. Η ελληνική ομάδα που ξεκίνησε στις 13 Μαρτίου 1998, συνάντησε μεγάλη κακοκαιρία και έφθασε στον καταυλισμό βάσης μετά από δεκατέσσερις μέρες. Από εκεί μέχρι το σημείο του τραγικού ατυχήματος μεσολάβησαν άλλες είκοσι πέντε μέρες κοπιαστικής πορείας.

Ο Αντώνης Συκάρης, αρχηγός της αποστολής λέει: "Το Dhaulagiri επιλέχτηκε γιατί ήρθε η στιγμή να πραγματοποιήσουμε μια κορφή πάνω από 8.000 μ. μετά το Pumori που ήταν τεχνικό βουνό και γιατί πίστεψα ότι είχαμε τις δυνατότητες να το κάνουμε. Επιπλέον άλλοι λόγοι που με οδήγησαν στη συγκεκριμένη αποστολή είναι ότι είχα απορρίψει τα βουνά του Πακιστάν λόγω των δυσκολιών της χώρας οπότε είχαν φύγει μεμιάς 5 βουνά, τα 2 βουνά του Θιβέτ είχαν γίνει (Shisha Pagma, Cho Oγu). Από το Νεπάλ, πάλι εξαίρεσα το Everest, Manaslu, Makalu, Annapurna, Lhotse, Kangchengula που είναι δύσκολα βουνά. Έτσι καταλήξαμε στο Dhaulagiri. Πίστεψα και βεβαιώθηκα από τις έρευνες που έκανα γύρω από τις δυσκολίες και από τις προηγούμενες αναβάσεις που έγιναν ότι το Dhaulagiri ήταν η καλύτερη επιλογή.

Από την προηγούμενη αποστολή πήρα κάποιες πληροφορίες. Ο Βαγγέλης Βρούτσης ο οποίος είχε ανεβεί και ψηλότερα, μου έδωσε κάποια στοιχεία. Το Λάμπρη δεν μπόρεσα να τον βρω. Εγώ ο ίδιος πήγα στη Βουλγαρία και πήρα πληροφορίες από το Βούλγαρο Νικολάι Πέτκοφ που ανέβηκε στο βουνό το περασμένο Φθινόπωρο. Η εμπειρία των Βουλγάρων μας βοήθησε σημαντικά γιατί επρόκειτο για μια ανάβαση που είχε γίνει μόλις τον Οκτώβρη του 1997. Τις υπόλοιπες πληροφορίες τις πήρα από το Νεπάλ.

Το Διοικητικό Συμβούλιο του συλλόγου μου, με εξουσιοδότησε να επιλέξω τα μέλη της αποστολής. Υπήρξαν συζητήσεις με τον καθένα ξεχωριστά, αλλά και με όλους μαζί. Πριν την επισημοποίηση της ομάδας που αφορούσε την καλύτερη δυνατή συνύπαρξη μεταξύ τους, υπήρξε πρωτόκολλο ορειβατικής δεοντολογίας αποστολών, το οποίο τηρήθηκε κατά γράμμα. Γενικά επιλέχτηκαν γιατί εκτός από τον καλό τους χαρακτήρα διέθεταν εμπειρία από υψόμετρο,.τεχνική κατάρτιση, ψυχικό σθένος -στοιχείο απαραίτητο για τέτοια εγχειρήματα-, διάθεση και αγάπη για τον τελικό στόχο που ήταν η κορφή.

Αν πραγματοποιούσαμε την ανάβαση στο Dhaulagiri, η επόμενη κορφή θα ήταναν το Everest. Ήδη είχε αποφασιστεί για την Άνοιξη του 2000 και είχαν γίνει και οι σχετικές ενέργειες. Είναι σημαντικό να αποκτήσουμε μια εμπειρία πάνω από τα 8000 μ. και μετά να προσπαθήσουμε το Everest ώστε να εξασφαλίσουμε περισσότερες πιθανότητες επιτυχίας.Το έμψυχο υλικό της χώρας μας δεν έχει να ζηλέψει τίποτα από εκείνο άλλων χωρών. Εκείνο όπου λείπει είναι η σωστή οργάνωση, η σωστή μελέτη του βουνού,.η καλή προετοιμασία και η καλή σύνθεση της ομάδας. Όταν αυτά επιτευχθούν, ο στόχος είναι θέμα τύχης αν δεν γίνει. Ένας σύλλογος από μόνος του δεν διαθέτει μια ομάδα ικανή για αποστολή. Εγώ είμαι υπέρ των εθνικών προσπαθειών, των διασυλλογικών. Άλλωστε είμαστε όλοι Έλληνες ορειβάτες."


© Copyright Oreivatein 1997-2017 - All rights reserved